काठमाडौं । छ वर्षअघि रोजगारीका लागि परदेशिँदा छत्रबहादुर (कमल) पौडेलले परिवारसँग एउटा वाचा गरेका थिए—‘फर्किन्छु।’ त्यो वाचा पूरा गर्ने दिन पनि आएको थियो। भदौ १५ गते घर फर्किने तयारीमा थिए उनी। श्रीमती देवी जिसी पौडेल र १९ वर्षीया छोरी स्मृति पनि वर्षौँपछि घरको आँगनमा बुबा–श्रीमान्को पाइला टेक्ने दिन गन्दै बसेका थिए।

तर, नियतिले उनीहरूको प्रतीक्षा अर्कै कथामा बदलिदियो। छत्रबहादुर घर फर्किए—तर जीवित होइन, काठको बाकसभित्र। साउदी अरबमा रोजगारीका क्रममा गत साउन १४ गते दुर्घटनामा परी मृत्यु भएका उर्लाबारी–७ भद्रमारीका ५१ वर्षीय पौडेलको शव ५३ दिनपछि मंगलबार नेपाल ल्याइयो। परिवारले वर्षौँदेखि पर्खिरहेको त्यो घर फर्काइ अन्ततः उनको अन्तिम यात्रा बन्यो।

‘अब त आउनुहुन्छ’ भन्ने आशा बाकससँगै आयो
करिब ६ वर्षसम्म घर नआएका पौडेल परिवारका लागि केवल कमाउने व्यक्ति थिएनन्, उनी घरको भरोसा थिए। श्रीमतीका लागि जीवनसाथी र छोरीका लागि बुबा। परिवारलाई सुखी बनाउने सपना बोकेर उनी परदेश गएका थिए। वर्षौँसम्म पसिना बगाए। चाडपर्व, पारिवारिक खुसी र आफ्ना मानिसका अनेक क्षणहरूबाट टाढा रहे। तर, मन भने सधैँ घरमै थियो।

भदौ १५ गते घर फर्किने तयारीले परिवारमा खुसी ल्याएको थियो। छोरीले बुबालाई भेट्ने दिन गन्दै थिइन्। श्रीमतीले वर्षौँपछि श्रीमानसँग सँगै बस्ने कल्पना गरेकी थिइन्। तर घर फर्किने दिन आउनुभन्दा एक महिनाअघि नै साउदीबाट आएको खबरले परिवारको संसार उजाडियो। गत साउन १४ गते दुर्घटनामा पौडेलको मृत्यु भयो।

५३ दिनसम्म शव पनि परदेशमै
मृत्यु भएको खबरले परिवारलाई स्तब्ध बनायो। तर पीडा त्यतिमै रोकिएन। शव नेपाल ल्याउन आवश्यक प्रक्रिया पूरा गर्न ५३ दिन लाग्यो। आफन्तका अनुसार पौडेलको श्रम स्वीकृति नभएको र भिसाको म्यादसमेत सकिएको थियो। यही कारण आवश्यक कानुनी तथा प्रशासनिक प्रक्रिया पूरा गर्न समय लागेको बताइएको छ। एकातिर घरमा मृत्युको खबर, अर्कोतिर परदेशमा अलपत्र शव। परिवारका लागि ती ५३ दिन कति लामो भए होलान्—कल्पना गर्न पनि कठिन छ।

श्रीमानको अनुहार हेर्दाहेर्दै देवी बेहोस
मंगलबार अन्ततः पौडेलको शव घर आइपुग्यो। तर, जुन घरमा श्रीमानको स्वागतका लागि आँखा ओछ्याएर बसेकी देवी थिइन्, त्यही घरमा उनको पार्थिव शरीर आयो। शव देखेपछि श्रीमती देवी जिसी पौडेल आफूलाई सम्हाल्न सकिनन्।

पीडाले बेहोस भएपछि उनलाई उपचारका लागि मंगल’boutस्थित मदन भण्डारी अस्पताल लगियो। १९ वर्षीया छोरी स्मृतिका लागि पनि मंगलबारको दिन कहिल्यै नमेटिने पीडा बनेर आयो। बुबा विदेश जाँदा सायद उनले एक दिन बुबा फर्केर आउने कल्पना गरेकी थिइन्। तर, मंगलबार बुबा फर्किए—उनको आवाजबिनै, मुस्कानबिनै र अँगालोबिनै।

परिवारको सहारा गुम्यो

पौडेल परिवारको मुख्य आर्थिक आधार थिए। परिवारको भविष्य सुरक्षित बनाउने सपना बोकेर उनी वैदेशिक रोजगारीमा गएका थिए। तर, परिवारलाई सुरक्षित भविष्य दिने सपना देख्दादेख्दै उनको आफ्नै जीवन समाप्त भयो। अब घरमा श्रीमती र छोरी छन्। छन् त केवल छत्रबहादुरका सम्झना, उनले छोडेका केही सामान र कहिल्यै पूरा नहुने प्रतीक्षा।

आफन्त मदन जिसीका अनुसार पौडेलको मंगलबार उर्लाबारी–४ स्थित बक्राहा घाटमा अन्त्येष्टि गरिएको छ। बक्राहा घाटमा चिता बलिरहँदा केवल एउटा शरीर खरानी भएन, एउटा परिवारको सपना पनि खरानी भयो। छ वर्षपछि घर फर्किएका छत्रबहादुरको अन्तिम यात्रा मंगलबार बक्राहा घाटमा पुगेर टुंगियो।

परिवारले उनलाई वर्षौँसम्म फर्किने बाटो हेरेर पर्खियो।
उनी फर्किए पनि अब कहिल्यै बोल्ने छैनन्।
श्रीमतीलाई ‘म आएँ’ भन्ने छैनन्।
छोरीलाई अँगालो हाल्ने छैनन्।

छत्रबहादुरको घर फर्काइले एउटा कठोर सत्य फेरि सम्झाइदिएको छ— परदेश जाने हरेक नेपालीसँग फर्किने सपना हुन्छ, तर सबैको फर्काइ घरको ढोकाबाट हुँदैन। कतिपयको यात्रा बाकसभित्र टुंगिन्छ।

सम्बन्धित समाचार

परदेशले खोसेको सपना : कुवेतको अस्पतालमा तीन वर्षदेखि हर्कमानको मौन संघर्ष देउवासँग भेटेर कुरा गर्न चाहेको छु, तर समय पाएको छैनः गगन थापा प्रथम जननिर्वाचित प्रधानमन्त्री बिपीको ११३औँ जन्मजयन्ती मनाइँदै नुवाकोटको देवीघाटमा एक्रो ब्रिज जडान, आजदेखि पैदल र भोलिदेखि यातायात चल्ने अगस्टमा विश्व इतिहासमै अहिलेसम्मकै उच्च तापक्रम बन्द भएको ३५ वर्षपछि ललितपुर महानगरले सञ्चालनमा ल्यायो शारदा पुस्तकालय चार वर्षदेखि अँध्यारो कोठामा भीमा लोप हुँदै भटमासखेती